ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ γεννήθηκαν στις 21/05/2014

286 δημοσιευμένα παραμύθια και συνεχίζουμε! 😊

ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΑΥΓΟ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πανέμορφη κοιλάδα που ήταν γεμάτη από μαγικά λουλούδια και μυστικά δάση, ζούσαν πολλά ζωάκια που είχαν κάτι ιδιαίτερο: την ικανότητα να επικοινωνούν με τον άνεμο και τα αστέρια. Κάθε άνοιξη, η κοιλάδα ζωντάνευε με απίστευτα χρώματα και αρώματα, καθώς τα λουλούδια ανοίγονταν σε χορό και τα δέντρα τραγουδούσαν στους ανέμους. Και κάθε χρόνο, το Πάσχα ήταν η πιο μαγική περίοδος, όταν τα ζωάκια είχαν τη δική τους ξεχωριστή παράδοση: να δημιουργούν το πιο φαντασμαγορικό πασχαλινό αυγό, γεμάτο από μυστικά και εκπλήξεις.

Η ΜΑΓΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΠΤΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΑΚΙΝΘΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κρυμμένο από τον κόσμο κήπο, υπήρχε ένα μέρος τόσο όμορφο που κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί. Εδώ, τα λουλούδια δεν ήταν απλώς λουλούδια, αλλά μαγικές δημιουργίες που έλαμπαν υπό το φως του φεγγαριού και χόρευαν στον αέρα όπως χρωματιστά αστέρια. Κάθε χρόνο, την Κυριακή του Πάσχα, όταν η άνοιξη φορούσε τα πιο όμορφά της ρούχα, τα λουλούδια άνθιζαν και οι σπόροι τους πετούσαν στον αέρα σαν χρυσές πεταλούδες που ξαφνικά γίνονταν φωτεινά αστέρια, απλώνοντας φως σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΝΕΡΑΪΔΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ

Σε ένα βασίλειο μακρινό, κρυμμένο πίσω από βουνά που έμοιαζαν να ακουμπούν τον ουρανό, ζούσε ο νεαρός πρίγκιπας Άλβιο. Στην επιβλητική αίγλη του παλατιού του, με τα χρυσά του σεντόνια και τις σμιλεμένες κολόνες, έμοιαζε να έχει τα πάντα: πλούτο, δόξα και αγάπη από το λαό του. Παρόλα αυτά, μια σκοτεινιά βασίλευε στην καρδιά του. Κάθε νύχτα, καθώς το φεγγάρι φώτιζε το παλάτι του με την ασημένια του λάμψη, ο Άλβιο στεκόταν στο παράθυρο και κοίταζε τον ουρανό με θλίψη. «Τι είναι αυτό που λείπει;» αναρωτιόταν. «Γιατί, αν έχω τα πάντα, η καρδιά μου είναι άδεια;»

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΣΥΛΜΙΡΑΣ

Στην καρδιά ενός αρχαίου δάσους γεμάτο μυστήρια, όπου τα δέντρα συζητούσαν με τον άνεμο και τα φύλλα τους έλαμπαν σαν ασημένια αστέρια στον νυχτερινό ουρανό, ζούσε η μικρή και χαριτωμένη μάγισσα Συλμίρα. Το δάσος, χτισμένο πάνω σε θρύλους και αχνά μυστικά, ήταν γεμάτο λουλούδια που άνθιζαν με φως μαγικό και ρυάκια που τραγουδούσαν αέναα τις νότες της αιωνιότητας. Εδώ, τα ζώα, τα πουλιά και τα έντομα ζούσαν σε αρμονία, σαν να είχαν γίνει όλοι ένα. Αυτό το μαγικό βασίλειο ήταν το σπίτι της Συλμίρας.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Σε μια χώρα μακρινή, πέρα από τα πέρατα του κόσμου, εκεί που τα αστέρια παίζουν κρυφτό με τα σύννεφα και το φως του ήλιου σπάει σε χιλιάδες χρωματιστές αντανακλάσεις, υπήρχε ένα δάσος μαγικό, γεμάτο από τα πιο όμορφα πλάσματα. Κάπου εκεί, στην καρδιά του δάσους, φύτρωσε το μικρό δέντρο. Ένα δέντρο που δεν είχε τίποτα το συνηθισμένο· η καρδιά του ήταν γεμάτη με το πιο γλυκό μέλι, την πιο ζεστή αγάπη, και η ψυχή του χτυπούσε με ρυθμό που έμοιαζε σαν μουσική της φύσης.

Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο γεμάτο μυστικά και θαύματα, υπήρχε ένα πανέμορφο δάσος, όπου το φως του ήλιου έσπαγε μέσα από τα φυλλώματα και σχημάτιζε πολύχρωμα μωσαϊκά στο έδαφος. Στην καρδιά αυτού του δάσους ζούσε μια μάγισσα, με μακριά μαλλιά που έμοιαζαν με αστέρια και μάτια λαμπερά σαν δύο φεγγάρια. Στον κήπο της, τα δέντρα μιλούσαν με τον άνεμο, τα λουλούδια τραγουδούσαν με τον ήλιο, και τα φυτά που φρόντιζε είχαν τη δύναμη να θεραπεύουν πληγές και να δίνουν χαρά.

Ο ΚΑΣΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΕΣ ΦΥΣΑΛΙΔΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μαγευτικό δάσος, γεμάτο με χρυσά φύλλα, κρυστάλλινες πηγές και μυστικές γωνιές που έλαμπαν τη νύχτα, ζούσε ένας κάστορας με το όνομα Καλυδόνιος. Το δάσος, γεμάτο από μαγικά πλάσματα και αρχαία μυστικά, ήταν γεωμετρικά σμιλεμένο από τη φύση, με δέντρα που φώτιζαν τον ουρανό σαν ασημένιες πυραμίδες και ποτάμια που κουβαλούσαν τα τραγούδια του κόσμου.

Η ΜΑΓΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μαγευτικό δάσος γεμάτο από πυκνές συκιές, λεύκες και παλιές βελανιδιές, ζούσαν πολλά μικρά ζωάκια, γεμάτα προσμονή για την άνοιξη. Κάθε χρόνο, με την πρώτη ακτίνα του ήλιου που διέσχιζε τη γαλάζια οροφή του ουρανού, το δάσος ξυπνούσε από τον χειμώνα. Οι μυρωδιές των λουλουδιών ανέβαιναν στον αέρα σαν μικρές αχνιστές σκιές, και το τραγούδι των πουλιών γέμιζε τον αέρα, παίρνοντας τη θέση του ψυχρού αέρα του χειμώνα.

Η ΛΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δάσος που είχε τη δύναμη να μιλάει, ζούσε η μικρή Λίλια, μια νεράιδα γεμάτη ευγένεια και μαγεία. Το δάσος γύρω της άνθιζε με τα πιο λαμπερά λουλούδια και κάθε αέρας ήταν γεμάτος με μυρωδιές που έμοιαζαν να προέρχονται από το πιο γλυκό όνειρο.

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό, απομονωμένο χωριό, ζούσε ένας νεαρός με το όνομα Νικόλας. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και την καρδιά γεμάτη αγάπη για τα ζώα, ήταν ένα παιδί που ήξερε να δίνει περισσότερα από όσα έπαιρνε. 

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γη γεμάτη μυστήριο και μαγεία, δυο αδέλφια, ο Αμίρ και η Νάντια, ζούσαν στα πόδια των μεγάλων πυραμίδων της Γκίζας, εκεί όπου οι αμμοθύελλες χορεύουν με τον αέρα και οι σκιές των αρχαίων θεών παραμονεύουν. Από μικρά, είχαν ακούσει χιλιάδες παραμύθια και θρύλους για τους αρχαίους ναούς, τις φτερωτές Σφίγγες και τα μυστικά των θεών της Αιγύπτου, και πάντα ονειρεύονταν να τα ανακαλύψουν από κοντά.

Ο ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΗΛΙΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια θάλασσα γεμάτη αινίγματα και ψιθύρους παλιών θρύλων, ζούσε ένας νεαρός πειρατής με το όνομα Κάι. Το καράβι του, η «Φωτεινή Άγκυρα», ήταν φτιαγμένο από ξύλο που έλαμπε σαν την πρώτη αχτίδα του ήλιου και τα πανιά του άνοιγαν στον άνεμο σαν φτερά που αγγίζουν τον ουρανό. 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΠΑΚΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Μακριά, σε ένα ήσυχο χωριό, ζούσε ένα μικρό αγοράκι με το όνομα Γιάννης. Ο Γιάννης είχε μάτια γεμάτα περιέργεια και μια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλα όσα τον περιέβαλλαν. Αυτό που αγαπούσε πιο πολύ στον κόσμο ήταν τα δύο κίτρινα παπάκια του, τη Μάγια και τον Κίκο.

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό, ξεχασμένο χωριό που κρυβόταν ανάμεσα σε αμέτρητα δάση και φωτεινά λιβάδια, ζούσε ένα μικρό κορίτσι με το όνομα Μαργαρίτα. Το πρόσωπό της ήταν πάντα γεμάτο χαμόγελα και τα μάτια της είχαν την αθωότητα της αυγής. Κάθε βράδυ, καθώς ο ουρανός βυθιζόταν στο σκοτάδι, η Μαργαρίτα καθόταν κάτω από την πανσέληνο, και κοίταζε το αγαπημένο της αστέρι, που πάντα φώτιζε το σκοτάδι με μια μοναδική λάμψη. Ήταν το πιο λαμπερό αστέρι, το «αστέρι της καρδιάς» όπως το αποκαλούσε.

Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα αγόρι, ο Φίλιππος, που αγαπούσε τη φύση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Κάθε μέρα, πήγαινε στην όχθη της λίμνης κοντά στο σπίτι του, για να ακούσει το κελάηδημα των πουλιών, να παρατηρήσει τα χρώματα των λουλουδιών και να αφήσει τον αέρα να αναστενάξει γύρω του. Αλλά πιο πολύ από όλα, αγαπούσε τις στιγμές που έπαιρνε τη βάρκα του και ταξίδευε ανάμεσα στις λιμνούλες και τα ρυάκια γεμάτα με λουλούδια.

Η ΛΟΥΝΑ ΚΑΙ Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Σε έναν μαγικό κήπο, γεμάτο από μυστικά και αρώματα λουλουδιών που ποτέ δεν μαραίνονταν, ζούσε η Λούνα, μια όμορφη μικρή γατούλα με λευκό τρίχωμα που άστραφτε σαν χιόνι κάτω από το φως της πανσέληνου. Η καρδιά της, όμως, ήταν γεμάτη φόβο. Φοβόταν τη νύχτα, το σκοτάδι, τους θορύβους του ανέμου και ακόμη και την ησυχία του ήλιου. Όταν τα άλλα ζώα έπαιζαν, εκείνη καθόταν μόνη της σε μια γωνιά, κοιτώντας τις σκιές που λικνίζονταν στον άνεμο. Ένιωθε σαν να υπήρχε πάντα κάτι που την παρακολουθούσε, κάτι που την έκανε να ανατριχιάζει. "Γιατί εγώ;" σκεφτόταν. "Γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν τα άλλα ζώα, γεμάτη θάρρος και χαρά;"

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΛΚΥΟΝΗΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό που βρισκόταν ανάμεσα σε καταπράσινα βουνά και γαλήνιες λίμνες, ζούσε ένα μικρό κορίτσι που λεγόταν Αλκυόνη. Η Αλκυόνη είχε ένα όνειρο που την ακολουθούσε κάθε βράδυ, όταν κοιτούσε τον ουρανό: ήθελε να αγγίξει το φεγγάρι.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό που βρισκόταν ψηλά ανάμεσα σε βουνά, ζούσε ένα κορίτσι που το έλεγαν Ελπίδα. Το όνομά της ήταν γεμάτο από το φως που έβγαινε από την καρδιά της, μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας που την ακολουθούσε παντού. Κάθε βράδυ, όταν το φεγγάρι ανέβαινε ψηλά στον ουρανό και οι αστέρες έλαμπαν γύρω τους σαν μικρές φωτεινές ψυχές, η Ελπίδα καθόταν στην άκρη του βουνού και το κοίταζε.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙ ΚΑΙ Η ΜΑΓΙΚΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, ψηλά στον ουρανό, υπήρχε ένα μικρό αστεράκι που ήταν πολύ μόνο του. Ενώ όλα τα άλλα αστέρια λαμποκοπούσαν και γελούσαν, εκείνο ένιωθε λίγο διαφορετικό. Ήταν πολύ μικρό για να μπορεί να φτάσει τα μεγάλα αστέρια, και δεν είχε φίλους να μοιραστεί τις σκέψεις του.

ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ ΤΗΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα απόμερο δάσος, υπήρχε μια λίμνη που όλοι την αποκαλούσαν "Η Λίμνη των Χαμόγελων". Τα νερά της δεν ήταν σαν τα συνηθισμένα νερά. Ήταν διάφανα σαν κρύσταλλοι, και όποιος τα κοίταζε για αρκετή ώρα, δεν μπορούσε παρά να αισθανθεί τη καρδιά του γεμάτη χαρά και γαλήνη.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΣΤΕΡΙ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, ψηλά στον ουρανό, υπήρχε ένα μικρό αστέρι που έλαμπε με το πιο απαλό φως. Δεν ήταν το πιο φωτεινό από όλα τα αστέρια, αλλά ήταν το πιο ήρεμο και το πιο χαρούμενο. Το όνομά του ήταν Φωτεινός. Ζούσε σε μια γωνιά του ουρανού, πολύ μακριά από τη Γη, και η δουλειά του ήταν να λαμπρύνει τη νύχτα.

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια όμορφη χώρα που την έλεγαν Ελλάδα, οι άνθρωποι ζούσαν κάτω από την σκιά ενός μεγάλου τυράννου. Χρόνια και χρόνια ζούσαν χωρίς ελευθερία, λαχταρώντας τη μέρα που θα μπορούσαν να ζήσουν ελεύθεροι και να δημιουργούν όνειρα χωρίς φόβο. 

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΠΛΑΓΙΑΣ

Σε ένα μικρό, απομακρυσμένο χωριό στις Άλπεις, ζούσε ένα παιδί, ο Λούκας. Ο Λούκας ήταν μόλις 10 χρονών, αλλά είχε ήδη μάθει να ζει με τη φύση γύρω του. Το χωριό του ήταν γεμάτο από μικρά ξύλινα σπίτια, καλυμμένα με στέγες από άχυρο και σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των βουνών, εκεί που το χιόνι κάλυπτε τα πάντα τον χειμώνα.

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

o magikos kosmos tis anoixis

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα πανέμορφο δάσος, οι αχτίδες του ήλιου άρχισαν να λούζουν τη γη με ζεστασιά, σηματοδοτώντας την άφιξη της άνοιξης. Τα δέντρα αναπάντεχα άνθισαν, και τα λουλούδια με τα πολύχρωμα πέταλά τους γέμισαν τις ρώγες, δημιουργώντας ένα ονειρικό τοπίο. Όλα τα ζωάκια του δάσους περίμεναν με ανυπομονησία αυτήν τη μαγική εποχή, που έφερε νέα ζωή και ελπίδα.

Η ΖΩΗ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ


Ήτανε μια κοπέλα στο Πεκίνο
που ’λεγε πάντα «Δώσ’ μου κι απ’ εκείνο».

Η ΣΟΦΙΑ, ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ


Μια ημέρα η σοφία, το φαγητό και ο πλούτος ξεκίνησαν ένα ταξίδι. Καθώς προχωρούσαν στη διαδρομή τους συνάντησαν έναν άντρα να κάθεται κάτω από ένα δέντρο. 

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ


Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πατέρας που είχε τρεις γιούς. Μια μέρα, τους φώναξε για τους τους πει κάτι πολύ σοβαρό και να τους δώσει από ένα δώρο. Ο πατέρας έδωσε στο μεγαλύτερο γιο έναν πετεινό, στο δεύτερο ένα δρεπάνι και στο τρίτο μια γάτα.

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Ήταν Καθαρά Δευτέρα, όταν η αλήθεια μου αποκαλύφθηκε. Ήμουν έντεκα χρονών τότε, τη μέρα της επιφοίτησής μου. 

Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Όλοι οι χαρταετοί της Καθαράς Δευτέρας κατέβηκαν, όλοι αφήσανε τα σύννεφα και το γαλάζιο φως, όλοι μπήκαν φρόνιμα στα ντουλάπια και τακτοποιήθηκαν καλά, μαζεμένες οι ουρές τους, τυλιγμένα τα κουβάρια τους, τέρμα οι τρέλες και οι ακροβασίες... 

ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΤΑΝ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ


Μία ιστορία θα σας πω, για ένα όνειρο τρελό...

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΠΑΛΟΝΙ

Βρίσκονταν κάποτε σε μια αποθήκη δέκα όμορφα γυαλιστερά, γεμάτο χρώματα  μπαλόνια, όλα ίδια στο σχήμα, στρογγυλά! 

ΟΙ ΧΡΥΣΕΣ ΣΕΡΠΑΝΤΙΝΕΣ


Ζούσε κάποτε ένα τρισχαριτωμένο, τετραπέρατο και πεντάμορφο κοριτσάκι, που το λέγανε Νίτα Νίτα Κουπουνίτα. Η Νίτα Νίτα Κουπουνίτα είχε μια γιαγιά, ένα αρκουδάκι, που το λέγανε Χιονούλη και ένα ασημόψαρο που το λέγανε Χρυσούλη και που τις απόκριες γινότανε χρυσόψαρο.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

ΠΑΡΑΜΥΘΑΔΕΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Flag Counter