Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ

Μία φορά και έναν καιρό, στα πολύ παλιά τα χρόνια, τότε που όλα ακόμα ήταν μαγικά, σε ένα χωριουδάκι που το έλεγαν Μελισσοχωριό, ανάμεσα στις άλλες οικογένειες ζούσαν και οι οικογένειες της μικρής Θαλασσούλας και ενός φτωχού ψαρά.

ΟΙ ΕΦΤΑ ΛΕΥΚΕΣ ΠΕΤΡΕΣ

Ήταν κάποτε ένας χωρικός, που ζούσε σ’ ένα χωριό ξεχασμένο, σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε ψηλά βουνά, κι η ζωή του κυλούσε μονότονα κι απαράλλαχτα τη μια μέρα με την άλλη. Κάθε μέρα που όργωνε και καλλιεργούσε το μικρό χωράφι του, ξεχνιόταν κάθε τόσο να κοιτάζει τις ψηλές κι απρόσιτες βουνοκορφές που εμπόδιζαν τη ματιά του να φτάσει τη γραμμή του ορίζοντα.

ΕΝΑ ΨΑΡΙ ΠΟΥ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΒΥΘΟ

Στα παιδιά που φοβούνται, 

με την ελπίδα μια μέρα να νικήσουν το φόβο τους...

ΕΝΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΜΕ ΠΥΡΕΤΟ, ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ!

Μικρό και 

νεραϊδοφερμένο, 

παραμύθι αγαπημένο, 

θα γυρίσει, θα γυρίσει, 

μία πόρτα θα χτυπήσει.

Ίσως να ‘ναι η δική μας!

Η ΖΑΧΑΡΟΥΠΟΛΗ

Όλη τη νύχτα έπεφτε πολύ νερό. Το πρωί ήταν όλα φρεσκοπλυμένα από τη βροχή. Ο μικρός Νικόλας ανησυχούσε για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Είχε ήδη ετοιμάσει την κόκκινη αστραφτερή τσάντα του.  Γάλα, νερό, χαρτομάντηλα, κρουασάν, κασετίνα, βιβλία ήταν όλα μέσα. Σε ετοιμότητα. Ένα πράγμα τον ανησυχούσε, αν θα  γινόταν δεκτός  από τους συμμαθητές του. Οχτώ και πέντε ξεκίνησε για το σχολείο.