Σε ένα βασίλειο μακρινό, κρυμμένο πίσω από βουνά που έμοιαζαν να ακουμπούν τον ουρανό, ζούσε ο νεαρός πρίγκιπας Άλβιο. Στην επιβλητική αίγλη του παλατιού του, με τα χρυσά του σεντόνια και τις σμιλεμένες κολόνες, έμοιαζε να έχει τα πάντα: πλούτο, δόξα και αγάπη από το λαό του. Παρόλα αυτά, μια σκοτεινιά βασίλευε στην καρδιά του. Κάθε νύχτα, καθώς το φεγγάρι φώτιζε το παλάτι του με την ασημένια του λάμψη, ο Άλβιο στεκόταν στο παράθυρο και κοίταζε τον ουρανό με θλίψη. «Τι είναι αυτό που λείπει;» αναρωτιόταν. «Γιατί, αν έχω τα πάντα, η καρδιά μου είναι άδεια;»
