ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ γεννήθηκαν στις 21/05/2014

Lilypie Kids Birthday tickers

ΦΩΤΑ-ΟΛΟΦΩΤΑ


Εκινδύνευε να βυθισθεί εις το κύμα η μικρή βάρκα του Κωνσταντή του Πλαντάρη, πλέουσα ανάμεσα εις βουνά κυμάτων, έκαστον των οποίων ήρκει δια να ανατρέψει πολλά και δυνατά σκάφη και να μη αποκάμει, και εις αβύσσους, εκάστη των οποίων θα ήτο ικανή να καταπίει εκατόν καράβια και να μη χορτάσει. Ολίγον ακόμη και θα κατεποντίζετο.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ


Μία φορά και έναν καιρό, στα πολύ παλιά τα χρόνια, τότε που όλα ακόμα ήταν μαγικά, σε ένα χωριουδάκι που το έλεγαν Μελισσοχωριό, ανάμεσα στις άλλες οικογένειες ζούσαν και οι οικογένειες της μικρής Θαλασσούλας και ενός φτωχού ψαρά.

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟ-ΜΑΝΘΟΥ


Εἶναι παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων. Ὁ γέρο - Μάνθος κατέβηκε ἀπὸ τὰ κτήματά του στὸ χωριό. θέλει νὰ ἑορτάσῃ τὴ μεγάλη ἑορτὴ μὲ τὰ παιδιἄ του, νὰ πάῃ καὶ στὴν ἐκκλησία νὰ μεταλάβῃ. 

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΨΩΜΟ


Μεταξὺ τῶν πολλῶν δημωδῶν τύπων, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχωσι νὰ ἐκμεταλλευθῶσιν οἱ μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπῆ κατέχει θέσιν ἡ κακὴ πενθερά, ὡς καὶ ἡ κακὴ μητρυιά. Περὶ μητρυιᾶς ἄλλοτε θὰ ἀποπειραθῶ νὰ διαλάβω τινὰ πρὸς ἐποικοδόμησιν τῶν ἀναγνωστῶν μου. Περὶ μιᾶς κακῆς πενθερᾶς σήμερον ὁ λόγος.

ΤΗΣ ΚΟΚΚΩΝΑΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Δεν ήτον δρόμος πλέον περαστικός εις όλον το χωρίον. Αδύνατον να μην επερνούσε κανείς απ' εκεί όστις θα ανέβαινεν εις την επάνω ενορίαν ή όστις θα κατέβαινεν εις την κάτω. Λιθόστρωτον ανηφορικόν, από κάτω απ' της Σταματρίζαινας το σπίτι έως επάνω εις τον ναόν της Παναγίας της Σαλονικιάς. Χίλια βήματα, κάθε βήμα και άσθμα. Εφούσκωνεν, εκοντανάσαινε κανείς διά ν' αναβεί, εγλιστρούσε διά να καταβεί.

Η ΜΑΓΙΚΗ ΧΥΤΡΑ


Μια φορά κι έναν καιρό, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ένας φτωχός γερο-γεωργός και η γυναίκα του αποφάσισαν πως έπρεπε να πουλήσουν την τελευταία τους αγελάδα, αφού δεν τους είχαν μείνει καθόλου λεφτά, ούτε και φαγητό στο ντουλάπι.

ΤΟ ΕΛΑΤΟ


Βαθιά στο δάσος, εκεί όπου ο ζεστός ήλιος κι ο δροσερός αέρας σχημάτιζαν ένα γλυκό ήσυχο μέρος, μεγάλωνε ένα μικρό, όμορφο έλατο. Ωστόσο, δεν ήταν χαρούμενο κι ευχόταν να γίνει ψηλό όσο οι σύντροφοι του – τα πεύκα και τα έλατα που μεγάλωναν γύρω του. Ο ήλιος έλαμπε και ο απαλός αέρας πετάριζε τα φύλλα του και τα μικρά παιδιά του χωριού περνούσαν από δίπλα του πολυλογώντας χαρούμενα, όμως το έλατο δεν τα άκουγε. 

ΓΡΑΜΜΑ ΕΠΕΙΓΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ


Έκανε κρύο. Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Μικρές νιφάδες χιονιού έπεφταν σιγά σιγά. Ο κόσμος πηγαινοερχόταν βιαστικός στην αγορά. Οι περισσότεροι μιλούσαν δυνατά και κάποιοι έδειχναν προς τις βιτρίνες. Ήταν στολισμένες με όλα αυτά τα μικρά αστραφτερά χριστουγεννιάτικα στολίδια, τα φωτάκια και τις κόκκινες και χρυσαφιές κορδέλες. Ο Άγιος Βασίλης καθόταν στη μέση της πλατείας και φώναζε:

Ο ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας παπουτσής, εργατικός και πολύ καλός τεχνίτης. Μα οι καιροί ήταν δύσκολοι και με πολύ κόπο έβγαζε το ψωμί του. Ό,τι κέρδιζε το ξόδευε για την οικογένεια του και τις περισσότερες φορές δεν του περίσσευαν χρήματα για να αγοράσει καινούργια δέρματα. 

Η ΚΑΛΛΩ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά χρόνια, σε ένα χωριουδάκι ζούσε μια μάνα με τις δύο κόρες της. Την Μεγαλύτερη, την έλεγαν Μάρμπω και ήταν άσχημη. Η μικρότερη όμως, ήταν πανέμορφη και την φώναζαν Κάλλω. Όλος ο κόσμος μιλούσε για τα κάλλη της, κι απ’ όπου περνούσε σχολιάζανε την ομορφιά της. Η Μάρμπω, τα γνώριζε όλα αυτά και την ζήλευε. Για το λόγο αυτό, είχε κλειστεί στο σπίτι και δεν έβγαινε έξω ακόμα κι αν της το ζητούσε η μητέρα της.

Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ


Ψηλά στην πόλη, σε μια ψηλή στήλη, βρισκόταν το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα.  Ήταν στολισμένο με λεπτά φύλλα καθαρού χρυσού, για μάτια είχε δύο φωτεινά ζαφείρια, και ένα μεγάλο κόκκινο ρουμπίνι έλαμπε στη λαβή του ξίφους του. Ήταν αξιοθαύμαστος.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


Πριν πολλά χρόνια, ζούσε σε μια πόλη της Ναζαρέτ μια νέα και καλή γυναίκα που την έλεγαν Μαρία. Μια μέρα, φως πλημμύρισε όλο τον τόπο κι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε μπροστά της.

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ


Στην άκρη ενός μικρού χωριού, σε ένα μικρό σπιτάκι ζούσε κάποτε μια μάνα, η κυρά-Λένη, με την κόρη της την Φιλιώ.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και το χιόνι είχε σκεπάσει τα βουνά, τους κάμπους και τους δρόμους και ήταν δύσκολο να τους διαβείς. Ο αέρας από τα γύρω σπίτια μύριζε μελομακάρονα, δίπλες και χριστόψωμα.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ


Έκανε φοβερό κρύο! Χιόνιζε από το πρωί. Βράδιασε. Σίμωνε η νύχτα, η νύχτα της παραμονής του νέου χρόνου. Μέσα σε αυτό το  χιονιά, την παγερή εκείνη νύχτα, ένα φτωχό κοριτσάκι περπατούσε στο δρόμο, ξεσκούφωτο και ξυπόλυτο.

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΑΚΙ


Ήταν κάποτε ένας ποντικούλης που το λέγανε Τρωκτικούλη. Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό ήθελε να τα αγγίξει.

–Παππού, έλεγε στον παππού του, σήκωσέ με σε παρακαλώ στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι.

–Δεν γίνεται αυτό που ζητάς εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τα αγγίξει κανείς.

ΟΙ ΕΞΙ ΚΥΚΝΟΙ

 

Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που κυνηγούσε στο μεγάλο δάσος, τόσο παθιασμένα κι ανυπόμονα, που κανένας από τους αυλικούς του δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει. Όταν έφτασε το βράδυ, στάθηκε και κοίταξε τριγύρω και κατάλαβε πως είχε χαθεί. Προσπάθησε να βρει το δρόμο, αλλά μάταια. Τότε, είδε μια γερόντισσα με τρεμάμενο κεφάλι να έρχεται προς το μέρος του· ήταν όμως μια μάγισσα.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ


Μια φορά κι έναν καιρό, ένα δέντρο ζούσε στους πρόποδες ενός γυμνού από δέντρα βουνού, του οποίου ονειρευόταν να κατακτήσει την κορυφή. Το δέντρο ήταν νεαρό και ανυπόμονο, για αυτό και απαίτησε από τη γη να το μεταφέρει αμέσως στην κορυφή.

ΟΙ ΕΦΤΑ ΛΕΥΚΕΣ ΠΕΤΡΕΣ


Ήταν κάποτε ένας χωρικός, που ζούσε σ’ ένα χωριό ξεχασμένο, σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε ψηλά βουνά, κι η ζωή του κυλούσε μονότονα κι απαράλλαχτα τη μια μέρα με την άλλη. Κάθε μέρα που όργωνε και καλλιεργούσε το μικρό χωράφι του, ξεχνιόταν κάθε τόσο να κοιτάζει τις ψηλές κι απρόσιτες βουνοκορφές που εμπόδιζαν τη ματιά του να φτάσει τη γραμμή του ορίζοντα.

ΒΑΤΡΑΧΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ


Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια χήρα που είχε δύο κόρες. Η μεγαλύτερη ήταν ίδια σε χαρακτήρα και παρουσιαστικό με τη μητέρα της. Και ήταν, μάνα και κόρη, τόσο δυσάρεστες, πονηρές και ψωροπερήφανες, που κανείς δεν τις άντεχε.

Ο ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ


Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένα όμορφο ξωτικό που ζούσε με τον πατέρα και την μητριά του. Ο πατέρας του ήταν καλόκαρδος, η μητριά του όμως ήταν μία πανούργα κακιά μάγισσα.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ


Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η ΖΑΧΑΡΟΥΠΟΛΗ


Όλη τη νύχτα έπεφτε πολύ νερό. Το πρωί ήταν όλα φρεσκοπλυμένα από τη βροχή. Ο μικρός Νικόλας ανησυχούσε για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Είχε ήδη ετοιμάσει την κόκκινη αστραφτερή τσάντα του.  Γάλα, νερό, χαρτομάντηλα, κρουασάν, κασετίνα, βιβλία ήταν όλα μέσα. Σε ετοιμότητα. Ένα πράγμα τον ανησυχούσε, αν θα  γινόταν δεκτός  από τους συμμαθητές του. Οχτώ και πέντε ξεκίνησε για το σχολείο.

Ο ΑΛΑΝΤΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΛΥΧΝΑΡΙ

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ο Αλαντίν, ο γιος ενός φτωχού ράφτη, που είχε πεθάνει όταν το αγόρι ήταν ακόμη πολύ μικρό. Κάποιος γέρος, που του είπε πως ήταν θείος του, πρότεινε στον Αλαντίν να πάει μαζί του στις Ινδίες, για να μάθει εκεί τη δουλειά του ράφτη. Ο Αλαντίν δέχτηκε ενθουσιασμένος.

Η ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΦΛΟΓΕΡΑ


Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που τα παραμύθια κρατούσαν συντροφιά στα παιδάκια τα βράδια του χειμώνα, ένας βοσκός με την φλογέρα του έπαιζε μελωδικούς σκοπούς κι έτσι μάζευε τα πρόβατα στα χειμαδιά, όμως αυτή η φλογέρα δεν ήταν σας τις άλλες.

ΠΑΡΑΜΥΘΑΔΕΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ