Μια φορά κι έναν καιρό, ψηλά στον ουρανό, υπήρχε ένα μικρό αστέρι που έλαμπε με το πιο απαλό φως. Δεν ήταν το πιο φωτεινό από όλα τα αστέρια, αλλά ήταν το πιο ήρεμο και το πιο χαρούμενο. Το όνομά του ήταν Φωτεινός. Ζούσε σε μια γωνιά του ουρανού, πολύ μακριά από τη Γη, και η δουλειά του ήταν να λαμπρύνει τη νύχτα.
